Marek Wójcicki

Legenda BLUE TEAM-u - Ostatnie lata

6/2001

Turniej o Bermuda Bowl w 1969 roku został rozegrany w Rio de Janeiro. Poza Blue Teamem, występującym w swoim normalnym składzie: Avarelli - Belladonna, d'Alelio - Pabis-Ticci, Garozzo - Forquet, z kapitanem nie grającym Angelo Tracanella, wzięły udział jeszcze następujące drużyny:
Tajwan (Huang - Huang, Tai - Shen, Shen - Suchartkul),
USA (Eisenberg - Goldman, Kantar - Hamman, Lazard - Rapee),
oraz Francja (Boulenger - Svarc, Tintner - Stetten, Desrousseaux - Theron), i Brazylia (Assumpcao - Chagas, Branco - Coutinho, Mello - Porto d'Ave).

Runda kwalifikacyjna, składająca się z trzech rund, w których każda z drużyn rozgrywała z każdą mecz 32-rozdaniowy zakończyła się sensacyjnie. Oczywiście sensacją nie było pierwsze miejsce Włochów, którzy w 12 meczach zdobyli 155 VP. Ale drugie miejsce zajęła drużyna Tajwanu - 136 VP, a dopiero trzecie faworyzowani Amerykanie - 111 VP. Francja (96 VP) i Brazylia (89 VP) stanowiły tylko tło dla pierwszej trójki.

Amerykanie bardzo słabo zagrali pierwszą rundę, po której byli zdecydowanie na ostatnim miejscu. Straty były zbyt duże, aby dało się je potem odrobić. Natomiast Włosi pierwszą rundę grali w dwie pary, gdyż z powodu śmierci ojca, Forquet musiał wracać do Neapolu.

W finale, kibice wietrzyli sensację - po pierwszych 16 rozdaniach był remis - 31-31. Druga szesnastka też była wyrównana - 23-19 dla Włochów. Ale to było wszystko, na co było stać Tajwan. Już po następnych dwóch szesnastkach, wygranych przez Blue Team 54-22 i 61-27 stało się jasne, że ten finał może wygrać tylko jedna drużyna. Końcowy wynik: 429 - 182 (kolejne szesnastki 54-17, 88-25, 56-24 i 62-17) oddaje najlepiej różnicę klas, dzielącą finałowych przeciwników.

Oto dwa rozdania, ilustrujące przewagę Włochów w tym meczu:

	D105 D1083 A62 D104
7432 65 KW873 K7	N W E S	98 742 954 W9632
	AKW6 AKW9 D10 A85

Belladonna (S) rozgrywał 6 po ataku siódemką pik. Ściągnął trzy razy atu i widząc jedyną szansę wygrania w końcowej wpustce, rozpoczął "czyszczenie" rąk od zgrania asa trefl. W dostrzegł niebezpieczeństwo i odblokował się królem. W tej sytuacji Belladonna po prostu zrzucił ze stołu trzeciego trefla na piki i oddał tylko jedno karo.

Zawodnicy Tajwanu nie zdołali uzgodnić kierów i stanęli w kontrakcie 6BA. Atak również w piki. Tu rozgrywający również zaczął rozgrywkę od zgrania asa trefl, ale Pabis-Ticci, zajmujący pozycję W zrzucił króla i wpadka była nieunikniona.

	432 D109 DW2 10876
10 K865 98763 D42	N W E S	KW986 32 K10 W953
	AD75 AW74 A54 AK

Na obu stołach S rozgrywali 3BA po ataku dziewiątką karo. Dama, król as. Teraz obaj rozgrywający przeszli do stołu i zagrali dziesiątkę kier na impas. Tajwański obrońca na W zabił królem od razu i ściągnął swoje lewe karowe. D'Alelio zrzucił dwa piki z ręki i po wzięciu odejścia treflowego w ręce, przeszedł do stołu damą kier i zaimpasował pika, kompletując w ten sposób dziewięć lew.

Przy drugim stole pozycję W zajmował Forquet, który dziesiątkę kier bez wahania przepuścił. Kolejną lewę wzięła dziewiątka kier i rozgrywający powtórzył kolejnego kiera. Kiedy E nie dołożył do koloru, nic nie mogło uratować kontraktu.

Po tym zwycięstwie Blue Team ogłosił wycofanie się z oficjalnych rozgrywek.

Ale to nie był koniec ery Blue Teamu. Co prawda w roku 1970 w Sztokholmie, gdzie Włosi występowali jako obrońcy tytułu, dostali sromotne lanie (występowali w składzie Barbarisi, Cesati, De Ritis, La Galla, Morini, Tersch) oraz nie było ich w 1971 roku w Taipei, ale już w 1973, po wygraniu mistrzostw Europy w Ostendzie, drużyna włoska znów przystąpiła do walki o Bermuda Bowl. Co prawda Avarelli, Pabis-Ticci i d'Alelio zrezygnowali z walki o najwyższe trofea, ale w drużynie znaleźli się wiecznie rezerwowy z czasów Blue Teamu Benito Bianchi, oraz para Garabello-Pittala, osiągająca doskonałe wyniki w kraju.

W 1973 roku turniej o Bermuda Bowl odbył się w Guaruja w Brazylii. Wystartowały w nim następujące drużyny: obrońcy tytułu - Asy z Dallas w składzie: Hamman - Wolff, Jacoby - Lawrence, Blumenthal - Goldman, mistrzowie Ameryki Północnej - USA: Becker - Becker, Soloway - Swanson, Bernstein - Rubens, mistrzowie Ameryki Południowej - Brazylia: Assumcao - Chagas, Branco - Branco, Cintra - Fonseca, mistrzowie strefy Azji i Pacyfiku - Indonezja: Lasut - Aguw, Sacul - Walujan, Fransz - Najoan oraz Włosi.

Runda kwalifikacyjna była dość wyrównana - oto jej wyniki:

1. Asy z Dallas        177 VP
2. Włochy              176 VP
3. Brazylia            148 VP
4. USA                 140 VP
5. Indonezja           101 VP

Finał zaczął się od powalenia Asów na deski - pierwsza szesnastka - 65-4 dla Włochów, druga - 59-2.

Oto dwa rozdania z tej fazy meczu:

	963 AKW5 W5 W92
A52 D82 K3 KD754	N W E S	KDW1087 974 A2 A10
	4 106 D1098764 863

Włosi stanęli w 4, robiąc swoje, podczas gdy Amerykanie doszli do szlemika, wpadając bez dwóch.

	94 10985 D975 D109
AW765 AK3 AK106 8	N W E S	K82 DW642 82 532
	D103 7 W43 AKW764

Goldman - Lawrence stanęli w 4, biorąc 11 lew. A na drugim stole:

W	N	E	S
Garozzo	Wolff	Belladonna	Hamman
	pas	pas	2
ktr.	3	3	pas
3	pas	4	pas
5	pas	5	pas
6	pas...

i swoje na impasie pikowym.

W dalszej części meczu gra nieco wyrównała się i na półmetku Włosi prowadzili różnicą 128 imp. Niemniej nie odpuszczali. Ich przewagę w ocenie karty dobrze ilustruje rozdanie 51 (WE po partii, rozdawał W):

	52 KDW9 K10 AD1062
A7 104 AW95 KW873	N W E S	DW1094 86532 D7 4
	K863 A7 86432 95

W	N	E	S
Bianchi	Wolff	Forquet	Hamman
1	1	pas...

Bez jednej, 100 dla Włochów.

W	N	E	S
Goldman	Belladonna	Lawrence	Garozzo
1	1	pas	pas
2	pas...

Bez trzech, 300 dla Włochów.

W końcówce meczu przewaga Włochów doszła do 217 imp (330-113). W tej sytuacji "na boisko" wpuszczono trzecią parę włoską Garabello - Pittala. Ich wejście wyraźnie osłabiło siłę drużyny włoskiej, która straciła w ostatnich 32 rozdaniach 89 imp. Końcowy wynik finału to 333-205 i Bermuda Bowl wrócił do Włoch.

Kolejne mistrzostwa świata, w 1974 roku, odbywały się w Wenecji. W drużnie włoskiej parę Garabello - Pittala zastąpili Soldano de Falco i Arturo Franco. Oza obrońcami tytułu, w Wenecji o Bermuda Bowl walczyli: mistrzowie Ameryki Północnej - USA (Blumenthal - Goldman, Hamman - Wolff, Kehela - Murray), Ameryki Południowej - Brazylia (Assumpcao - Chagas, Cintra - Fonseca, Branco - Branco), Europy - Francja (Boulenger - Svarc, Lebel - Mari), Azji - Indonezja (Lasut - Aguw, Manoppo - Manoppo, Karamoy - Moniaga) i strefy Pacyfiku - Nowa Zelandia (Abraham, Brightling, Cornell, Kerr, Marston, Wignall).

Runda kwalifikacyjna zakończyła się zwycięstwem Włochów. Oto kolejność:

1. Włochy              149 VP
2. USA                 148 VP
3. Brazylia            111 VP
4. Indonezja            82 VP
5. Francja              71 VP
6. Nowa Zelandia        17 VP

Do decydującej rozgrywki tym razem przystąpiły cztery drużyny. 64-rozdaniowe półfinały przeszły bez historii. Włosi pokonali Indonezję 233-145, a USA Brazylię 173-82.

Z półfinału warta przytoczenia jest perełka rozgrywkowa Belladonny:

	AW9 DW86 KW A875
D74 72 974 W9632	N W E S	32 K103 D1052 KD104
	K10865 A954 A863 -

Belladonna (S) rozgrywał 6 po ataku kierowym. Dama, król, as. Teraz kier do waleta (a nuż W wyszedł z singla?), as trefl (z ręki kier) i trefl przebity w ręce. Karo do króla, kro do asa i przebitka kara w dziadku. Teraz przebicie kolejnego trefla w ręce i ostatnie karo - w zrzuca trefla - przebite w stole waletem pik. Teraz odegranie asa pik i trefl przebity w ręce. Król pik wziął dwunastą lewą, a przegrywający kier zbił się w jednej lewie z damą atu...

Finał tym razem był zacięty. Po szesnastu rozdaniach Włosi prowadzili 36-28.

W drugiej szesnastce Włosi systematycznie powiększali przewagę (do stanu 72-43), aż do rozdania 28:

	KD852 AK64 74 K9
A4 D10975 86 W1063	N W E S	1093 - A10953 D7542
	W76 W832 KDW2 A8

W	N	E	S
Forquet	Blumenthal	Bianchi	Goldman
pas	1	pas	1BA
pas	2	pas	4
ktr.(?)	pas	pas	4
ktr.	pas...

i swoje, a na drugim stole W, po podobnej licytacji, nie był uprzejmy zdradzić się z longerem atutowym, i Belladonna z Garozzo wpadli na 4 bez dwóch.

Jednak w dalszych rozdaniach tej części Włosi grają na swoim normalnym poziomie i po jednej trzeciej meczu prowadzą 96-58.

Oto przykład doskonałej obrony w wykonaniu Belladonny i Garozzo:

	1075 KD762 - D10932
AK93 A83 W85 864	N W E S	86 W10 A1043 AKW75
	DW42 954 KD9762 -

W	N	E	S
Kehela	Belladonna	Murray	Garozzo
	pas	1	1
1	pas	1BA	pas
3BA	pas...

Garozzo zaatakował 5. Ze stołu blotka i Belladonna wziął lewę na damę. Teraz król kier puszczony przez rozgrywającego i ponownie kier. Po wzięciu na asa, rozgrywający wykonał impas waletem trefl i zagrał karo do waleta. Garozzo wskoczył damą i wyszedł dwójką pik. Murray zabił asem i zgrał króla pik. Garozzo dokłada damę i bez dwóch!

Na drugim stole 3BA było grane z ręki W i po ataku blotka kier rozgrywający dostał ósmą lewę i po zagraniu w karo do waleta nic nie mogło przeszkodzić Forquetowi w wygraniu kontraktu.

Cały mecz przebiegał przy przewadze Włochów, którzy wygrali w końcu 195-166.

W 1975 roku, w dwudziestolecie ufundowania Bermuda Bowl, mistrzostwa świata odbyły się na Bermudach. Eksperyment z dopuszczeniem mistrza strefy Pacyfiku w 1974 został ośmieszony przez wynik Nowej Zelandii i w 1975 roku znów do walki o tytuł stanęło pięć drużyn - obrońcy tytułu, już bez Forqueta (Belladonna - Garozzo, Franco - Pittala, Facchini - Zucchelli), USA (Hamman - Wolff, Kantar - Eisenberg, Soloway - Swanson), Francja (Boulenger - Svarc, Lebel - Mari, Leenhardt - Vial), Indonezja (Manoppo - Manoppo, Lasut - Moniaga, Arwin - Sacul) i Brazylia (Assumpcao - Chagas, Ferreira - Ferreira, Amaral - de Barros).

Robin round zakończyła się zwycięstwem Włochów:

1. Włochy            134
2. USA               116
3. Francja           105
4. Indonezja          90
5. Brazylia           73

W eliminacjach Amerykanie oskarżyli parę Facchini - Zucchelli o nielegalne przekazywanie informacji poprzez ruchy nogami (mistrzostwa, po raz pierwszy w historii, były rozgrywane z użyciem zasłon). Parze tej udzielono upomnienia, ale nie zakazano dalszej gry. Jednak kapitan Włochów, Sandro Salvetti, wycofał ich z kilku meczów eliminacyjnych, dla uspokojenia starganych nerwów.

W półfinałach Włosi bez problemu pokonali Indonezję 280-134, natomiast USA z trudem pokonało Francję, która tym razem nie powtórzyła błędu z poprzedniego roku i przysłała trzy pary, 159-147. O wyniku tego półfinału zadecydował fałszywy renons, popełniony przez Mari.

96-rozdaniowy finał zaczął się dla Włochów bardzo słabo. W pierwszym rozdaniu po otwarciu Belladonny słabe 1BA, "postawili" oni 800 do przedpartyjnej końcówki. Również drugie rozdanie przyniosło dużą stratę:

	AK10974 A83 K4 D2
DW2 DW106 W973 KW	N W E S	6 974 D652 A10953
	853 K52 A108 8764

Na obu stołach rozgrywano 3BA. Garozzo (S) dostał atak damą kier. Zagrał trzy razy w piki i w, po lewie na damę, zagrał król trefl i trefl - bez dwóch. Na drugim stole rozgrywał Soloway (N) a Zucchelli (E) wyszedł dziesiątką trefl i czwarta ósemka okazała się zatrzymaniem.

Po 32 rozdaniach Amerykanie prowadzili różnicą 46 imp. Amerykanie powiększają przewagę do 78 imp po rozdaniu 53. Teraz Włosi zaczynają odrabiać straty. W rozdaniu 58:

	K W753 A106 A63
ADW9754 - KD53 K8	N W E S	103 D6 W98742 W74
	82 AK109842 - 10952

Włosi wygrywają 4 na linii NS i 4 na EW.

Po 64 rozdaniach Amerykanie prowadzą różnicą 46 imp. W dalszym ciągu Włosi systematycznie odrabiają straty, niejednokrotne dość szczęśliwie, jak w rozdaniu 76 (NS po, rozdawał W):

	W D1086 DW854 1096
D83 75 AK62 W853	N W E S	AK10654 - 73 AD742
	972 AKW432 109 K

W	N	E	S
Wolff	Belladonna	Hamman	Garozzo
pas	pas	1	3
3	4	4	pas
pas	5	5	ktr.
pas...

Belladonna z Garozzo grali silnym wejściem 3 i końcowa kontra Garozzy była dana niejako "z musu"; a na drugim stole Franco - Pittala doszli do szlemika:

W	N	E	S
Franco	Eisenberg	Pittala	Kantar
pas	pas	1	2
3	4	4BA	5
pas	pas	6	pas...

W rozdaniu 92 Belladonna z Garozzo, prawdopodobnie nie wiedząc, że już prowadzą w meczu, wykonali "rzut na taśmę":

	DW8 AW965 K82 AD
7632 K432 W53 K10	N W E S	43 D1087 D1064 754
	AK109 - A97 W98632

Hamman z Wolffem doszli do 6BA, biorąc 13 lew. A oto licytacja Włochów:

W	N	E	S
Kantar	Garozzo	Eisenberg	Belladonna
			2
pas	2	pas	2
	3	pas	3BA
pas	4	pas	4
pas	4BA	pas	5
pas	5	ktr.	rktr.
pas	5	pas	5BA
pas	7	pas...

Po ataku dwójką kier, Belladonna zabił asem w stole i zagrał trefla - dziesiątka, dama. Gdy na asa spadł król, dla wszystkich było jasne, że Włosi zdobyli kolejny tytuł.

Kantar mógł jeszcze przeważyć losy meczu, kładąc na blotkę ze stołu króla - gdyby Belladonna zdecydował się grać na paradę, mógłby przegrać kontrakt, gdyż E miał tylko dubla pik...

Końcowy wynik finału - 215-189 dla Włochów.

Był to ostatni triumf Włochów w Bermuda Bowl. Włosi jeszcze trzykrotnie zdobywali srebrne medale - w 1976 roku w Monte Carlo, w 1979 w Rio de Janeiro i w 1983 w Sztokholmie. Ten rok trzeba chyba uznać za koniec ery Blue Teamu, gdyż był to ostatni występ pary Belladonna - Garozzo w oficjalnej imprezie mistrzowskiej. Występ jakże dramatyczny - zalicytowany przez nich w jednym z ostatnich rozdań finału szlemik bez dwóch asów zadecydował o zwycięstwie Amerykanów.

W dzisiejszych czasach poziom światowego brydża bardzo się wyrównał i nie ma w tej chwili drużyny, którą przed kolejnym turniejem Bermuda Bowl można by wskazać jako faworyta, a co dopiero jako takiego pewniaka, jakim był Blue Team w czasach swojej świetności. Tym więcej uznania należy się grupie genialnych graczy włoskich, która na tak wiele lat zdominowała światowego brydża.