ALFABET SYGNAŁÓW

 

Przez alfabet sygnałów rozumie się sposób przekazywania informacji przez obrońców poprzez zagrywanie konkretnych kart, bądź kolejność, w jakich karty są zagrywane, przy wychodzeniu i dokładaniu kart.

 

Oto uzgodnienia, składające się na alfabet sygnałów:

 

Pewne sygnały wynikają z logiki, są niezależne od przyjętych systemów wistowych – np. bicie na trzeciej ręce najniższą kartą z sekwensu.

 

Opracowano co najmniej kilka sposobów komunikowania się pomiędzy obrońcami. W rozdziale tym omówimy bardziej znane z nich.

 

WIST NATURALNY

 

Wist naturalny to historycznie najstarszy alfabet sygnałów.

W jego klasycznej wersji: z sekwensu honorowego (także z pary sąsiadujących honorów) wychodzimy najstarszą kartą, z wewnętrznego – najwyższą z sąsiadujących kart. Z koloru, zawierającego same blotki wychodzimy najstarszą kartą, niezależnie od ich ilości. Z koloru czterokartowego lub dłuższego, zawierającego honor wychodzi się czwartą najlepszą, co pozwala korzystać z prawa jedenastu. Spod trzeciego honoru zagrywa się najmłodszą blotką (z honoru z jedną blotką – oczywiście honorem).

Dla odróżnienia wistu z dubletona od wistu z trzech blotek, wprowadzono modyfikację, zwaną MUD (od angielskich słów >Middle – Up – Down) polegającą na tym, że z trzech blotek wychodzi się drugą kartą od góry, a w drugiej lewie tego koloru wyrzuca się kartę wyższą. W ten sposób można odróżnić wyjście z trzech blotek od wyjścia z dwóch, lub z czterech, albo więcej. Natomiast czy wychodzący ma dwie czy cztery karty w kolorze wyjścia, można wywnioskować z licytacji i przebiegu rozgrywki.

Sygnały jakościowe – dodanie wysokiej karty, lub wyrzucenie przy zrzutce nie do koloru wysokiej karty w jakimś kolorze jest zachętą do zagrania w ten kolor (marką); taką samą zachętą jest zrzucenie dwóch kart w kolorze w kolejności starsza – młodsza. Dołożenie niskiej karty, lub zrzucanie w kolejności młodsza –starsza jest sygnałem zniechęcającym (demarką). Ten sposób zrzucania nazywamy marką (bądź demarką) naturalną.

Sygnały ilościowe – dołożenie kart w danym kolorze w kolejności starsza – młodsza oznacza parzystą liczbę kart w tym kolorze, w kolejności młodsza – starsza – nieparzystą. Ten sposób zrzucania nazywamy ilościówką naturalną.

 

PRAWO JEDENASTU

 

Po wyjściu z czwartej najlepszej, II broniący może obliczyć, ile kart wyższych od karty wyjścia znajduje się poza ręką wychodzącego. Oblicza się to, odejmując od jedenastu wysokość blotki, w jaką nastąpiło pierwsze wyjście. Widząc dziadka, oraz swoje karty, można zwykle dość dokładnie oszacować, co ma w ręce rozgrywający. Niejednokrotnie obliczenie, dokonane na podstawie prawa jedenastu umożliwia podjecie prawidłowej decyzji, co zrobić na trzeciej ręce. Oto przykład:

 

1.Pierwsze wyjście siódemką, w stole znajduje się K932, my mamy jako II broniacy A1054. Rozgrywający kładzie ze stołu dwójkę. Co robimy? Liczymy! 11-7=4. W stole są dwie karty wyższe od siódemki, my mamy dwie w ręce, wobec tego rozgrywający nie ma w ręce karty wyższej od siódemki – możemy spokojnie dołożyć czwórkę i czekać dalej, aby partner podegrał króla.

 

Oto zestawienie, ilustrujące sposób wychodzenia z poszczególnych konfiguracji w wiście naturalnym (H oznacza honor, x – blotkę, karta wytłuszczona jest kartą, w którą robimy pierwsze wyjście w danym kolorze, a podkreślona – karta, którą w miarę możliwości dokładamy, lub wychodzimy w drugiej kolejności):

 

AKx, KD, KDW, DWx, KW10(x,x), K109x, D109x, xx, xxx, xxxx(x,x), Hxx, Hxxx, Hxxxx(x,x),