Jeżeli kontrakt przeciwników ma pokrycie bilansowe, do jego obłożenia, przy statystycznym położeniu naszych figur, potrzebne są lewe na wyrobione blotki, czyli forty. Dlatego należy dążyć do wyrobienia fort. Celowi temu służy wyrabianie kolorów długich. Dlatego z reguły na bez atu wistuje się z długiego koloru.

S gra 3BA. Jest to bez wątpienia prawidłowy kontrakt – NS mają łącznie 26 PC, po dwa zatrzymania w każdym kolorze i niezły kolor karowy. A jednak, jeżeli W zaatakuje w kiery, i po dojściu do ręki powtórzy ten wist, to pomimo tego, ze atak ten pozornie daje lewą, S musi przegrać – W weźmie trzy lewe kierowe i dwie karowe. Natomiast jeżeli W wybierze bezpieczniejszy atak w krótszy ze swoich longerów, w piki, S wygra bez problemu. Wist kierowy był skuteczniejszy, gdyż umożliwił wzięcie dwóch lew na blotki w tym kolorze, podczas gdy w pikach wzięlibyśmy tylko jedną.

W sytuacji, gdy partner nie licytował żadnego koloru, z reguły należy wybierać wyjście z własnego koloru. Jeżeli mamy kolor pięciokartowy lub dłuższy i dwa dojścia w bocznych kolorach, szanse na wzięcie lew na forty są duże. Z ręką: ppKDWxx ccAxx kkxx ttxxx wyjście w piki jest oczywiste. Z kartą typu: pp10xxxx ccKxx kkAx ttxxx też należy wyjść w piki – zastanie u partnera jednej lewy i trzech pików dobrze rokuje wyrobieniu fort. Natomiast z kartą: pp10xxxx ccxxx kkAx ttxxx wzięcie lew na forty pikowe jest bardzo mało prawdopodobne. Nawet w razie trafienia u partnera w trzy piki i kilka dojść, może nam zabraknąć dojścia do fort pikowych, o ile rozgrywający wytrąci nam asa karo dostatecznie wcześnie. Natomiast z kartą ppAxxxx ccxxx kkxxx ttxx należy jednak wyjść w piki, gdyz w razie zastania trzech pików u partnera as w kolorze longera pozostanie dojściem do dwóch fort, umożliwi nam zachowanie komunikacji.

Gdy nie mamy koloru pięciokartowego, należy atakować z koloru czterokartowego. O ile mamy dwie czwórki, należy wychodzić w kolor “bardziej podwiązany”, tzn. taki, w którym mniej kart dzieli figurę od najwyższej blotki, np. mając do wyboru D10xx i D8xx wychodzimy w kolor w którym mamy D10xx – w takim kolorze musimy mniej wybranych kart zastać u partnera, aby wyjście to było skuteczne. Gdy mamy do wyboru kolor z asem i kolor z damą, należy wyjść spod damy, gdyż po wyrobieniu tu forty, as ma szanse być dojściem.

Niejednokrotnie nasza ręka nie zawiera longera, dającego szanse wyrobienia, albo zawiera longera w kolorze przeciwnika, albo jest tak słaba, że nie mamy w ogóle szans na wzięcie żadnej lewy. W takich przypadkach należy starać się trafić w kolor partnera. Niejednokrotnie na podstawie analizy licytacji można wyeliminować kolory, w których partner może mieć longera, a niejednokrotnie trzeba trafiać. Oto kilka przykładów:

atakujemy z kartą: pp 864 cc 9876 kk832 ttA43 – wydaje się, że mamy wybór pomiędzy karami i pikami, ale partner miał szansę wejść 1pp a nie wszedł, wobec tego, przy posiadanej przez niego sile ( z licytacji widać, że ma on 10-12 PC) można z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć, że nie ma on pięciu pików. Natomiast wejście na wysokości dwóch (2tt lub 2kk) mogłoby być zbyt ryzykowne i należy próbować trafiać w longera partnera w kolorze młodszym – w powyższej sekwencji raczej w karach.

Po licytacji przeciwników 1BA – 3BA, z kartą typu: ppDxxxx ccxx kkxxx ttxxx należy wyjść w kiery, gdyż licytacja wyklucza starsze czwórki w dziadku; rozgrywajacy nie powinien mieć starszej piątki i cztery kiery u partnera są prawie pewne, a piątka prawdopodobna.

W pewnych sytuacjach należy wistować pasywnie, tzn. tak, aby nie stracić lewy w kolorze wyjścia. Należy wtedy wybierać wist z blotek, z konfiguracji maksymalnie zbliżonej do sekwensu. Jakie to sytuacje? Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy widać z licytacji, że rozgrywający zdany na własne siły może mieć trudności z wygraniem. Pierwsza z nich – gdy po sekwencji inwitującej widzimy z naszych kart, że kluczowe karty dl rozgrywającego są źle położone, a nasza ręka nie zawiera dobrego koloru do wistu, np. po licytacji:

z ręką S: ppxx ccKWxxx kkDx ttxxx każdy wist wygląda źle, ale niewątpliwie najgorszy statystycznie jest w kiery, a najlepiej rokuje w piki.

Przeciwko kontraktom kolorowy zasady wyboru pierwszego wistu muszą być trochę inny, gdyż przybywa dodatkowy oręż – atuty. Służą one zarówno braniu lew, jak i zabezpieczeniu przed wzięciem lew przez stronę przeciwną.

Wyjściu takiemu służy najczęściej wyjście z koloru krótkiego – singletona lub dubletona.

Wist z singletona to broń obosieczna – o ile nie trafimy u partnera w asa w kolorze singletona, to możemy wykonać impas, którego rozgrywający własnoręcznie nigdy by nie zrobił (można wtedy usłyszeć od partnera “nie ma to jak, własny dentysta”), zdradzić rozgrywającemu niekorzystny dla niego podział koloru wyjscia, bądź stracić tempo do wyrobienia lew w innym kolorze.

Dlatego decyzja o wyjściu w singla musi być poparta analizą. Oto kilka przesłanek, które mogą być pomocne:

1.Brak nadziei na obłożenie kontraktu inną drogą – jeżeli przeciwnicy dochodzą swobodnie do końcówki, widać, że kontrakt jest nadwyżkowy, a nasza karta nie rokuje możliwości wzięcia lew inną drogą, należy wychodzić w singletona.

Niejednokrotnie wychodzimy, aby dać przebitkę partnerowi – w taki kolor, w którym spodziewamy się u niego krótkości. Takie wyjście może wynikać z licytacji, np. po kontrze Lightnera, bądź z analizy licytacji partnera i przeciwników, jak w poniższym rozdaniu:

2cc** 3tt*** pas 3BA

w co zaatakujesz z ręki S: ppA5 ccK4 kkA10975 ttD875 ?

Atakiem do przebitki jest także wist z dubletona. Jest on mniej ryzykowny, chociażby dlatego, że nie musi on naprowadzić rozgrywającego na właściwą niestereotypową linię rozgrywki, gdyż podział koloru 4-2 lub 3-2 jest tym, co rozgrywający powinien zakładać, a nie 5-1 bądź 4-1. Poza tym, przy wyborze wistu należy brać pod uwagę te same czynniki, przemawiające za i przeciw wistem do przebitki, co przy ataku z singletona.

Wyjściem do skrótu nazywamy atak, mający na celu uzyskanie przewagi atutowej przez broniącego. Taka linia obrony jest słuszna, jeżeli wistujacy posiada długość atutową (co najmniej czwórkę) z większą ilością blotek, niż ich potrzeba do ochrony posiadanych honorów i boczny kolor, który może służyć do skracania przeciwnika, od razu, bądź po wyrobieniu. Gra do skrótu jest wskazana przy posiadaniu atutów typu Axxx, Kxxx, Dxxx. Ale przy atutach typu DWxx, czy Wxxx gra na skrót może niejednokrotnie ułatwić rozgrywkę – skracanie rozgrywającego da mu lewe na blotki atu, których by nie wziął ze względu na naszą “zacinkę” atutową.

S rozgrywa 4cc. Jeżeli W wyjdzie dwa razy w trefle do skrótu, to rozgrywający ściągnie asa i króla atu i po przekonaniu się o złym podziale przejdzie dwukrotnie pikami do stołu i przebije jeszcze dwa trefle, po czym odegra kara, biorąc w sumie 10 lew. Natomiast po normalnym ataku damą pik kontrakt zostanie obłożonym

S znów gra 4cc. Jeżeli W wyjdzie dwa razy w trefle, i potem obrońcy będą konsekwentnie grali do skrótu, rozgrywający jest bez szans. Natomiast po ataku w singletona karo, bądź damą pik, kontrakt, z powodu straty tempa, jest bezproblemowy.

Jest to rzadki dylemat, ale przy wyborze sekwensu do wistu, wyżej należy stawiać wist w sekwens wyższy, np. AKD nad DW10; przy sekwensach jednakowych, należy wychodzić z sekwensu w kolorze krótszym – tu są szanse na wzięcie większej ilości lew, na przykład z kolorami KDW i KDWxx należy wyjść z KDW.

Jeżeli decydujemy się wyjść spod figury, to lepiej wyjść z koloru trzykartowego niż czterokartowego, a z czterokartowego lepiej, niż z pięciokartowego. Jest to uzasadnione tymi samymi przesłankami, co przy wiście z sekwensu.

Jeżeli decydujemy się na wyjście z koloru trzykartowego, to raczej należy wyjść spod króla, niż spod damy. Gdy nie trafimy w figurę u partnera, to są szanse, że lewa na króla nam nie przepadnie, natomiast dama najczęściej już będzie bezpowrotnie stracona;

Przy wyjściu z koloru czterokartowego, mając do wyboru wyjście spod króla i spod damy, należy wychodzić raczej spod damy; w tym wypadku, szansa straty lewy wyjściem spod króla jest spora, gdyż istnieje spore prawdopodobieństwo zastania u któregoś z przeciwników dubletona w kolorze wyjścia.

Pierwszy atak spod asa jest także bardzo niebezpieczny, ale przez to, że rozgrywający się go nie spodziewa, może niejednokrotnie być bardzo skuteczny. Szczególną sytuacją, w której można się pokusić o wyjście spod asa, jest wist w sytuacji, gdy w dziadku wyłoży się bardzo silna ręka zrównoważona, a ręka rozgrywającego jest słaba.

Przebitki są dodatkowym źródłem lew dla obrońców, ale i dla rozgrywającego. Obrońcy, grając w atu, mogą utrudnić rozgrywającemu branie lew na przebitki. Dlatego przeciwko kontraktom w kolor, wyjście w atu zawsze powinno być brane pod uwagę. Szczególnie wskazany wist atutowy jest w następujących sytuacjach:

1.Gdy przeciwnicy grają częściówkę z kontrą i przewaga siły jest po naszej stronie – w takiej sytuacji, jeżeli uda się połączyć atuty rozgrywającego i sprowadzić grę do bez atu, to zaprocentuje nasza przewaga siły – nasze honory będą bez przeszkód brały lewe, a główne źródło lew przeciwnika – przebitki – straci na znaczeniu. Oto typowy przykład licytacji w której wistuje się w atu z dowolnej konfiguracji tego koloru:

Przewaga siły jest po naszej stronie, atuty u przeciwników są podzielone prawdopodobnie 4-3, i N może mieć krótkość pik. Należy na pewno łączyć atuty przy każdej sposobności.

Są nawet tacy którzy mówią “na skontrowanego “częściucha” – zawsze w atu”.

2.Gdy rozgrywający wskazał układ dwukolorowy, a szczególnie, gdy odpowiadający wybrał kolor krótszy, np. po sekwencji:

w obu powyższych sekwencjach aż się prosi o wyjście w atu, szczególnie, jeżeli wychodzący ma opozycję pikową.

3.Gdy dziadek wykazał preferencję dla gry w kolor, np. po licytacji:

Pierwsze wyjście przeciwko szlemikowi powinno być poprzedzone dokładną analizą licytacji przeciwników.

W przypadku, gdy posiadamy dość oczywisty wist – asa z królem, bądź mariasza z waletem, najczęściej nie ma problemu. Problem zaczyna się, gdy trzeba “trafić” wist. Wtedy trzeba wziąć pod uwagę kilka czynników.

Jeżeli posiadają oni boczny kolor, na który grożą wyrzutki, należy wistować atakująco – spod figury, najlepiej spod króla lub damy – w przypadku zastania u partnera damy bądź króla, mamy już gotową lewą. Teraz, jeżeli ściągnięcie atutów, bądź wyrobienie bocznego koloru wymaga oddania lewy, mamy do wzięcia jeszcze lewą kładącą.

Gdy ręce przeciwników są zrównoważone, bez longerów, wskazane jest wybranie wistu bezpiecznego, aby nie “nawinąć się” z lewą. Warunki takie spełnia wist w kolor, w którym posiadamy sekwens, bądź konfigurację do niego zbliżoną.

Niejednokrotnie skutecznym będzie wist w atu. Wist w atu z czterech blotek, a najczęściej i z trzech, jest najczęściej bezpieczny – u partnera trafia najczęściej w singletona lub dubletona i wyimpasowanie mu figury jest mało prawdopodobne. Przy licytacji wskazującej układ dwukolorowy w ręce rozgrywającego, bądź krótkość w dziadku (np. po Splinterze), wist w atu może by szczególnie groźny dla rozgrywającego. Należy jednak pamiętać, że atak z singletona atu grozi wyimpasowaniem partnerowi np. czwartego waleta, bądź trzeciej damy, czego rozgrywający własnymi siłami mógłby nie dokonać.

Wybór pierwszego wistu przeciwko szlemowi musi być podporządkowany przede wszystkim bezpieczeństwu. Oczywiście, jeżeli mamy asa to należy spróbować wziąć lewą. Ale jeżeli nie mamy asa, to należy wistować pasywnie i czekać – niech rozgrywający bierze lewy o własnych siłach, a jeżeli będzie musiał coś oddać w międzyczasie, to i tak odda.

Oczywiście, niejednokrotnie można oddać kładący wist na szlema, np. zrywając rozgrywającemu komunikację, uniemożliwiając przymus, bądź zmuszając go do natychmiastowego wyboru linii rozgrywki. Ale oddanie takiego wistu jest możliwe dość rzadko i wymaga bardzo dokładnej analizy licytacji.

spod króla w kolor dziadka niezły niezły

w atu z singletona              bardzo zły

w kolor sześciokartowy z damą dobry dobry

w kolor pięciokartowy z waletem dobry dobry

w kolor sześciokartowy z dzie- niezły niezły

Rozpoczęcie gry w nowy kolor niesie ze sobą wiele zagrożeń. Niejednokrotnie można zaobserwować, zwłaszcza u mniej doświadczonych graczy nadaktywność w obronie, polegającą na nerwowym otwieraniu nowych kolorów, jeżeli początkowa linia obrony nie prowadzi do natychmiastowego sukcesu. Często prowadzi to do strat lew. Oto przykład:

W rozgrywa kontrakt bezatutowy. Jeżeli S po dojściu do ręki zdecyduje się zagrać w piki lub w kiery, to grozi to stratą lewy w razie trafienia w następujące konfiguracje kolorów:

Niejednokrotnie z analizy rozdania wynika potrzeba zagrania w konkretny kolor, bez względu na jego aktualny rozkład. Ale w wypadkach, gdy nie ma wyraźnych wskazówek, należy pamiętać o starych zasadach: “grając pod dziadka, graj pod najsilniejszy kolor dziadka, a podgrywając rękę rozgrywającego, graj pod najsłabszy kolor dziadka”.