Przepuszczenie to celowe powstrzymanie się z zabiciem karty przeciwnika niejednokrotnie związane z oddaniem przeciwnikowi lewy, która mogłaby być wzięta przez naszą stronę. Przepuszczenie może mieć na celu przecięcie przeciwnikowi komunikacji między rękami, zachowanie kontroli nad kolorem, bądź zmylenie rozgrywającego co do położenia figur.

Drugi praktycznie nie różni się od pierwszego, ale tu już nie każdy wpadnie na przepuszczenie:

Rozgrywający zabił królem w ręce i zagrał karo do waleta w stole. Jeżeli S zabije królem, to rozgrywający weźmie dziewięć lew bez problemu. Przepuszczenie pozbawi go jakichkolwiek szans na wygranie kontraktu. Równie skutecznie będzie przepuszczenie z drugim królem, ale jest związane z ryzykiem, że rozgrywający, łącznie z dziadkiem ma 10 kart w karach.

Czwarty pokazuje, że “zamaskowanie” przepuszczenia wymaga czasem kooperacji od partnera:

Rozgrywający bije asem i gra karo do dziesiątki w stole. Po zabiciu królem obrona jest bez szans – wobec tego S puszcza. Teraz rozgrywający wraca asem pik do ręki i gra karo. Jeżeli N dołoży blotkę, to rozgrywający może się uczujnić – przy KWxx karo u N nie ma szans realizację kontraktu, wobec czego można zabić asem, aby wygrać przy układzie, jaki jest w rzeczywistości. Natomiast jeżeli N dołoży w drugiej lewie karowej waleta, to potwierdzi w oczach rozgrywającego rozkład kar: KWx u N, xx u S.

Rozgrywający przebija atutem i gra w atu. Jeżeli W zabije za pierwszym, bądź za drugim razem, to nie będzie mógł skrócić rozgrywającego po raz kolejny i kontrakt zostanie wygrany. Natomiast jeżeli przepuści dwie pierwsze rundy atutów, rozgrywający jest bezradny – jeżeli zagra w atu po raz kolejny, to N weźmie asem i zagra kolejnego kiera, kładąc kontrakt bez dwóch, a jeżeli zacznie grać kara, N przebije blotką atu i bez jednej.

I jeszcze jeden, niezwykle spektakularny przykład przepuszczenia dla zachowania kontroli nad atutami:

W przebija trzeciego kiera i gra w atu. N przepuszcza pierwszą lewę atutową. Teraz rozgrywający gra ponownie w atu. Jeżeli N zabije asem, to żadna kontynuacja nie umożliwi obłożenia gry. Natomiast jeżeli przepuści, to rozgrywający jest bezradny.

W sytuacji, w której nie mamy jasnej kontynuacji obrony, niejednokrotnie lepiej jest przepuścić lewę rozgrywającego, nieraz nawet dwa razy, aby ze zrzutek partnera dostać informację, w co zagrać dalej. Ilustracją tego motywu może być poniższe rozdanie:

E: pp32 cc32 kkKDW987 ttAK3. Rozgrywający wziął w ręce na waleta i zagrał dwójkę karo do waleta w dziadku. Jako S masz: ppDW109 cDW109 kkA65 tt54. Jeżeli zabijesz od razu, to musisz zgadywać, czy zagrać w pika, czy w kiera – wygląda, że kontrakt da się obłożyć, bo rozgrywający, obok DW trefl ma w starszych kolorach AK i K (jeżeli ma AK i A, to musi wygrać). Przepuszczenie kara niczym nie grozi. Jeżeli zabijesz dopiero trzecie karo, to partner stosując Lavinthala pomocniczego z dubletonem karo(dołożenie kar w tej sytuacji nie może być ani ilościówką, ani potwierdzeniem trefli), albo sygnał krakowski przy singletonie karo, wskaże nam, w którym ze starszych kolorów ma asa, i o ile będzie on czwarty, to obłożymy kontrakt. W rzeczywistości puszczamy, bijemy drugie – partner wyrzuca ósemkę kier – wskazując wartości pikowe. Gramy więc damę pik i bez jednej, bo całość rozdania wygląda następująco:

PRZEPUSZCZENIE DLA ZMYLENIA ROZGRYWAJĄCEGO CO DO POŁOŻENIA FIGUR

Po utrzymaniu się w stole, rozgrywający gra kiera do waleta w ręce. Jeżeli N zabije, to po dojściu do stołu, rozgrywający nie będzie miał innej alternatywy, niż impas trefl. Natomiast gdy walet weźmie lewą, rozgrywający musiałby dostać “telefon z nieba”, aby nie impasować powtórnie kiera, tylko trefla.

W powyższym rozdaniu przepuszczenie miało na celu zasugerowanie rozgrywającemu innego położenia figur, niż w rzeczywistości, aby z powodu trudności komunikacyjnych próbował wykorzystać nie tą szansę, która w konkretnym rozdaniu prowadzi do sukcesu.

W drugim rozdaniu, przepuszczenie ma na celu zasugerowanie rozgrywającemu innego rozkładu figur w kolorze “palcówki”, niż istnieje w rzeczywistości:

Odblokowanie to pozbycie się karty, która wzięłaby lewą danego koloru, w celu umożliwienia wzięcia lewy partnerowi, bądź nie wzięcia lewy, które to wzięcie zmusiłoby biorącego do niekorzystnego dla strony biorącej zagrania. Oto kilka przykładów odblokowania:

ODBLOKOWANIE W CELU WZIĘCIA FORT

W atakuje asem pik; jeżeli E wyrzuci dwójkę pik, to strona EW będzie mogła wziąć jedynie trzy lewe pikowe, gdyż po zgraniu asa i króla pik, trzecią lewę tego koloru weźmie E, któremu piki już się skończyły. Jeżeli do asa E odblokuje się waletem, a do króla dziesiątką, wówczas W bez przeszkód zainkasuje pozostałe lewe pikowe, kładąc kontrakt bez dwóch.

W atakuje czwórką pik; dama ze stołu. Jeżeli E dołoży dwójkę pik, to kontrakt zostanie zrealizowany z nadróbką: rozgrywający gra trefla. E bierze na asa i gra waleta pik. S kładzie króla – W najlepsze co może zrobić, to zabić asem i zagrać w pika. E bierze lewą i jest to koniec lew dla strony EW. Natomiast jeżeli E odblokuje się do pierwszej lewy waletem, to po dojściu do ręki asem trefl, zagra dziesiątkę i rozgrywający jest bezradny.

Niejednokrotnie należy odblokować się, aby znaleźć dojście do partnera, który ma rękę pełna fort, lub może podegrać kluczowy dla obrony kolor. Oto efektowny przykład takiego odblokowania:

S rozgrywa 3BA. W atakuje królem kier. Tylko odblokowanie się asem karo w tej lewie umożliwi stronie EW obłożenie kontraktu. W przeciwnym razie rozgrywający podegra dwukrotnie kara ze stołu i weźmie 9 lew bez dopuszczenia do ręki gracza W.

ODBLOKOWANIE W CELU OBRONY PRZED WPUSTKĄ

Odblokowanie może także służyć obronie przed końcową wpustką, jak w poniższym rozdaniu:

S rozgrywa 6pp. W atakuje królem kier. Rozgrywający bije asem, przebija w stole kiera, zgrywa asa i króla karo, wyrzucając trefle. Teraz przebija karo w ręce i ponownie kiera w stole. Teraz kończy “czyszczenie” rąk, przebijając ostatnie karo, po czym ściąga dwa razy atu. W końcówce:

ściąga asa trefl. Jeżeli w tym momencie E nie wyrzuci króla, to po ponownym zagraniu w trefla kontrakt zostanie zrealizowany, gdyż E po wzięciu lewy na króla będzie musiał zagrać w podwójny renons.

Na marginesie tego rozdania można dodać, że rozgrywający zagrał niezwykle czytelnie. Obrońcy z kartą E byłoby dużo trudniej odblokować się, jeżeli s trefl byłby zgrany wcześniej, np. gdyby rozgrywający przeszedł nim do stołu w drugiej lewie.

Manewr Merrimac polega na poświęceniu honoru, najczęściej króla, w celu pozbawienia rozgrywającego lew w kluczowym kolorze poprzez wyrwanie dojścia do ręki z tym kolorem. Nazwa pochodzi od nazwy chilijskiego statku, zatopionego przez własną załogę w wejściu do portu w Santiago de Chile, aby uniemożliwić wypłynięcie w morze i wzięcie udziału w bitwie wrogiej, hiszpańskiej flocie tam stacjonującej.

S rozgrywa 3BA po ataku damą pik. Rozgrywający zabił asem i zagrał waleta karo na impas. E wziął lewą na damę i aby obłożyć kontrakt, musi natychmiast zagrać króla kier. Po zabiciu rozgrywający straci cztery lewe karowe, a jeżeli przepuści, to obrona zagra w piki, co umożliwi wzięcie 5 lew – dwóch pików, dwóch kar i kiera.

Manewr Deschapelles’a, zastosowany po raz pierwszy przy grze w wista przez Francuza G. Deschapelles’a, polega na poświęceniu własnej figury dla wyrobienia dojścia do partnera na figurę w kolorze poświęcanej figury. Oto przykład Ely Culbertsona:

S rozgrywa 3BA. W atakuje piątką kier. Król ze stołu. E bije asem i ściąga damę kier. Widzi teraz, że bez fort kierowych nie ma mowy o obłożeniu kontraktu, i, o ile partner ma asa pik, to obłożenie jest bezproblemowe, a o ile go nie ma, to jedyną szansą obłożenia jest zastanie u partnera damy karo. Żeby tą szansę wykorzystać, gra teraz króla karo, a gdyby rozgrywający puścił – należy powtórzyć karo. Umożliwi to, po dojściu na damę trefl, dopuszczenie partnera damą karo, i odebranie lew kierowych.